Minder mensen, meer tijd voor echte gesprekken en vragen.

Picasso werd geboren in Málaga, op een paar minuten van het Palacio de Buenavista, waar de collectie van het museum vandaag hangt. Het grootste deel van die werken is eigendom van zijn eigen familie. Dat maakt dit museum anders dan elke andere Picassocollectie ter wereld, en dat is de draad die ik volg.

We spreken af op de Plaza de la Judería, midden in het centrum, en van daar wandelen we samen naar de ingang van het museum, zo'n twee minuten verderop. Aan de deur lopen we meteen naar binnen — hier geen wachtrij — de prachtige renaissancebinnenkoer van het zestiende-eeuwse paleis in. Daarna lopen we niet elke zaal af, maar nemen we echt de tijd voor een kleinere selectie: de verbluffende academische schilderijen die Picasso als tiener maakte, de kubistische experimenten die de schilderkunst uit elkaar haalden en opnieuw opbouwden, de portretten van de vrouwen die elke periode van zijn leven tekenen, en de rusteloze doeken die hij als tachtiger nog schilderde.

Ik ben officiële gids van Andalusië en ik heb zes jaar binnen deze muren gewerkt. Dat levert het soort details op dat je alleen oppikt door zes jaar lang elke dag voor dezelfde schilderijen te staan: bij welke penseelstreek hij zich bedacht, via welke kant je een zaal het best binnenkomt, welk verhaal het zaaltekstje weglaat.

Omdat de groep nooit groter is dan twaalf mensen, wordt dit een gesprek en geen college. Vraag wat je echt wil weten, ook de vraag die iedereen in het hoofd heeft: waarom vindt men dit nu zo goed? Op het einde kan je een Picasso lézen, in plaats van er beleefd naar te knikken.

Het museum geeft elke gids één uur binnen, voor iedereen hetzelfde. Dat halfuur extra is alles wat eromheen zit: afspreken op de Plaza de la Judería, het korte stuk lopen, en de binnenkoer van het paleis voor we naar binnen gaan — zodat het bezoek niet begint en eindigt aan de zaaldeur.