Ik ben de Belgische die gebleven is.

Twaalf jaar geleden kwam ik naar Málaga, trouwde met een malagueño en ben nooit meer weggegaan. Onderweg werd ik officiële toeristische gids van Andalusië en werkte ik zes jaar op de educatieve dienst van het Museo Picasso Málaga.

De educatieve dienst is het deel van een museum dat uitzoekt hoe je de collectie uitlegt — aan een klas van negenjarigen, aan volwassenen die nooit in een museum komen, aan een delegatie van Europese ambtenaren, aan een workshop voor mensen die zelden in zo'n gebouw belanden. Zes jaar daarvan leert je iets wat geen enkel boek je leert: welke uitleg echt aankomt, en welke alleen goed klinkt.

Nu geef ik mijn eigen rondleidingen, in groepen van acht, in de vier talen waarin ik leef: Nederlands, Engels, Frans en Spaans. Nederlands en Frans omdat ik Belgische ben, Spaans door de laatste twaalf jaar, Engels omdat mijn groepen die taal meestal delen.

Wat ik wil is eenvoudig. Dat je buitenkomt en een Picasso kan lézen, in plaats van er beleefd naar te knikken.