Ik ben de Belgische die gebleven is.

Twaalf jaar geleden kwam ik naar Málaga, trouwde met een malagueño en ben nooit meer weggegaan. Onderweg werd ik officiële toeristische gids van Andalusië en werkte ik zes jaar op de educatieve dienst van het Museo Picasso Málaga.

De educatieve dienst is het deel van een museum dat uitzoekt hoe je de collectie uitlegt — aan een klas van negenjarigen, aan volwassenen die nooit in een museum komen, aan een delegatie van Europese ambtenaren, aan een workshop voor mensen die zelden in zo'n gebouw belanden. Zes jaar daarvan leert je iets wat geen enkel boek je leert: welke uitleg echt aankomt, en welke alleen goed klinkt.

Nu geef ik mijn eigen rondleidingen, in kleine groepen, in de vier talen waarin ik leef: Nederlands, Engels, Frans en Spaans.

Wat ik wil is eenvoudig. Ik ben er niet om je ervan te overtuigen dat Picasso de grootste kunstenaar aller tijden was. Ik wil dat je begrijpt waarom hij zo beroemd is geworden, waarom hij in de kunstgeschiedenis zo zwaar weegt, en wat zijn werk om te beginnen de moeite van het kijken waard maakt.

Mijn doel is dat je na de rondleiding naar een Picasso kan kijken en er echt een ingang toe hebt — in plaats van beleefd te knikken en je af te vragen wat je nu precies zou moeten zien.